Ulice Ankh-Morpork

I.Inni · Wiek: 19 Dołączył: 09 Wrz 2004

E? A to do czego było?

Gadzinisko

nanom · Wiek: 23 Dołączył: 28 Maj 2008 Skąd: warszawa... prawie

Nie zgodziłbym się ze stwierdzeniem, że Pracz naciąga postacie - one się zmieniają wraz z dojrzewaniem cyklu. Przykład CJ jest nie na miejscu, bo a) Niania jednak swqoje doświadczenie też miała, tylko musiała ustępować przed nominalną staruchą, tj. Babcią b) później również inne wampiry manifestują swoje nadprzyrodzone zdolności (Otto w Prawdzie i Maladict w PR).
Ale z drugiej strony muszę przyznać, że czasem się krzywię, jak patrzę na te wszystkie niezgodności i błędy - a trochę się ich nazbierało... Jednak z jeszcze innej strony wyłapywanie tych błędów i przypominanie sobie o nich w trakcie czytania daje pewną satysfakcję :]

Aida

Cytat:

Przykladow jest wiele. Pratchett, gdy potrzebuje, aby ktos sie zachowal tak, a nie inaczej to zmienia bezpardonowo bohatera, aby pasowal do danej sceny.
Cos jak nagle stworzenie szafy w rogu, ktora stala tu od zawsze.

Tu niestety muszę w paru miejscach zgodzić się z settlerem i dotyczy to nie tylko postaci. Zauważcie np. jak wygląda sytuacja z Susan. W "Morcie" mamy świetnie dopracowaną fabułę, i scenę pojedynku, z całym mnóstwem drugiego dna. Tymczasem w "Muzyce Duszy" PTerry wciska tam nagle Susan nie wiadomo jak i gdzie, niby, że po pojedynku Śmierć się idzie z nią spotkać, totalna bzdura.

Albo np. niejednokrotnie wspomniane jest, że pomimo, że Vetinari uczył się u Skrytobójców to "nie widziano go by kiedykolwiek używał jakiejś broni". Przez większość cyklu, jest to wysoko rozwinięta postać, która nie musi uciekać się do jakiejkolwiek przemocy, ponieważ jest dostatecznie rozwinięta i inteligentna, żeby wymuszać na otoczeniu inne rozwiązania. Nawet w "Jingo" trzyma kuszę w dwóch palcach jak zdechłego szczura za ogon, a całe jego działanie sprowadza się do uniknięcia wojny – a tym samym ofiar w ludziach (i jeszcze przypomnijcie sobie scenę przy łodzi podwodnej i "to nie będzie samobójstwo"). Potęga Vetiego polega na wywoływaniu strachu bez konieczności uciekania się do przemocy. I jest to jego największy atut w całej serii! Po czym nagle w "Night Watch" mamy nie tylko Vetinariego, który wiadomo co robi, to jeszcze w dalszych częściach są już wprost wskazania, że zdarza mu się wydawać wyroki śmierci...
No słuchajcie, porażka po prostu. Ja się przez to do całej serii zniechęciłam.

Uboot

nanom · Wiek: 23 Dołączył: 28 Maj 2008 Skąd: warszawa... prawie

Ja będę polemizował. Od początku serii jest wspominane, że Patrycjusz wrzucał ludzi do lochów, nawet jeśli tymi ludźmi byli tylko uliczni aktorzy i mimowie. Potem w którejś części (darujcie, że nie przypomnę sobie od razu) sierż. Colon z lękiem wspomina, że "Patrycjuszowi może się to nie spodobać. Może nawet stać się... ironiczny", co po angielsku nabiera znaczącej dwuznaczności, prawda? No i last but not least, przypomnijcie sobie zachowanie Vetinariego tuż przed wizytą Szpili i Tulipana...
A że za młodu inhumował? Cóż, skoro się u skrytobójców kształcił, to zabijać musiał, taka szkoła. Poza tym osobiście nie wydaje mi się, żeby często przyjmował zlecenia, bardziej interesowało go chyba szkolenie techniczne i doskonalenie swoich umiejętności.
Dla mnie epizod z Night Watch był świetnym uzupełnieniem wizerunku Vetinariego, czymś co do tej pory było tylko wspominane, a nigdy pokazane. To tak jak Wojny Klonów w starej trylogii Star Wars

Pasikorek · Moderator Wiek: 28 Dołączył: 25 Kwi 2004 Skąd: Mstuff

Dokładnie jak napisał poprzednik. Chociaż ogólnie uważam, że Pracz czasami dopasowuje sobie postacie do konkretnej sytuacji, bo tego wymaga narracja, to akurat przypadek z Vetim jest IMO nietrafiony. Epizod z SN to byly młode lata patrycjusza i tyle. Teraz już nie musi być tyrbikiem w maszynie miasta, teraz już nauczył się tylko oliwić tam gdzie potrzeba.

Aida

Cytat:

Patrycjusz wrzucał ludzi do lochów, nawet jeśli tymi ludźmi byli tylko uliczni aktorzy i mimowie. Potem w którejś części (darujcie, że nie przypomnę sobie od razu) sierż. Colon z lękiem wspomina, że "Patrycjuszowi może się to nie spodobać. Może nawet stać się... ironiczny"

Właśnie o tym mówię. Tzn. można spekulować, że "ironic" od "iron", ale zauważcie, że to wypowiedź Colona. Poza lochami nie ma słowa o robieniu innym krzywdy, że tak powiem. Strach wynika ze stwarzania poczucia strachu, i to wyłazi ze wszystkich stron, a podkreślane jest w opisach, w wielu miejscach i książkach. W "The Truth" zaczyna się już zmiana stylu serii i zmiana koncepcji postaci.

W SN ta zmiana postępuje, imho na gorsze, tzn. mniej interesujące niestety.

Trzeba by to Pterremu zasugerować gdzieś.

ponder · Dołączył: 27 Sty 2010

Mostly Human · Dołączyła: 30 Maj 2004

Cytat:

Albo np. niejednokrotnie wspomniane jest, że pomimo, że Vetinari uczył się u Skrytobójców to "nie widziano go by kiedykolwiek używał jakiejś broni". Przez większość cyklu, jest to wysoko rozwinięta postać, która nie musi uciekać się do jakiejkolwiek przemocy, ponieważ jest dostatecznie rozwinięta i inteligentna, żeby wymuszać na otoczeniu inne rozwiązania. Nawet w "Jingo" trzyma kuszę w dwóch palcach jak zdechłego szczura za ogon, a całe jego działanie sprowadza się do uniknięcia wojny – a tym samym ofiar w ludziach (i jeszcze przypomnijcie sobie scenę przy łodzi podwodnej i "to nie będzie samobójstwo"). Potęga Vetiego polega na wywoływaniu strachu bez konieczności uciekania się do przemocy. I jest to jego największy atut w całej serii! Po czym nagle w "Night Watch" mamy nie tylko Vetinariego, który wiadomo co robi, to jeszcze w dalszych częściach są już wprost wskazania, że zdarza mu się wydawać wyroki śmierci...

Wiesz, sądzę, że fakt, że Pratchett nie pisał wprost, iż Vetinari wydawał wyroki śmierci przed "Piekłem pocztowym", nie oznacza, że w ogóle tego nie robił. Tak samo jak wiedział, komu dać jeszcze jedną szansę, a kogo bezpieczniej zachować przy życiu, to wiedział też, kogo lepiej przy nim nie zachowywać. Szczerze wątpię, żeby chociażby taki Carcer, po tym wszystkim, co zrobił, został skazany na dożywocie... Sama morporska rzeczywistość raczej nie przewiduje nieistnienia kary śmierci. To nie jest typ społeczeństwa, który nie zgadzałby się na karę śmierci ze względów humanitarnych. Fakt faktem dużym sukcesem Vetinariego jest to, że wywołuje strach poprzez samą, hm, sugestię. Ale przy takim społeczeństwie, jaki prezentuje lud Ankh-Morpork, sama sugestia zbyt długo nie mogłaby się utrzymać - muszą dziać się rzeczy, które będą ją potwierdzać - jeśli prawo mówi "zawiśniesz za to", to zawiśniesz, a nie "no, w sumie mam dobry dzień, tym razem ci się upiekło, a w ogóle to wiesz, ja tylko tak straszę."
Vetinari, owszem, rozwija się przez całą serię, ale tak naprawdę pewne podstawowe założenia dotyczące jego osoby (nie licząc może tych najwcześniejszych kreacji) pozostają niezmienne. Robi dla miasta to, co jest konieczne, by funkcjonowało. A nie wszystko da się zrobić w białych rękawiczkach.