Nie miałem nic przeciwko kiedy okazało się że cały oddział to kobiety. Nie wkurzyło mnie zbytnio kiedy okazało się że armia Borogoviańska opiera się głównie na kobietach. Jednak kiedy Maladict przedstawił się jako Maladicta, byłem już rozczarowany. A w mojej opini Prachett przegiął już zupełnie, czyniąc Jackruma kobietą
Co do czytania MR w oryginale - mi się przede wszystkim nie spodobała w polszczyźnie ostatnia rozmowa Polly... przepraszam, kaprala Perksa, z Jackrumem. W angielskim nie ma tego problemu odmiany rodzajów w pierwszej osobie, tak jak w polskim [byłem, byłam itd.]. W tej rozmowie kłuło mnie właśnie to że Jackrum nagle ... przeszła... na mówienie o sobie w rodzaju żeńskim tak gładko jakby przez ostatnich kilkadziesiąt lat non-stop nie udawała mężczyzny...

A z ogólnych wrażeń to jeszcze: Za mało Vimesa ;P - minus
Chyba dość oczywiste nawiązanie Łazer - Joanna D'arc - plus.

To, że Jackrum jest kobietą jest właśnie bardzo fajne. Szczególnie, jak się czyta drugi raz. "I am not a violent man", "He's not the man you think he is" i tak dalej.
Problem polega na tym, że po polsku to nie brzmi tak naturalnie jak po angielsku.
Maladicta jest rzeczywiście rozczarowująca. Głównie dlatego, że nie jest wcale kobieca przez całą książkę. Bo nawet Jackrum jest w wielu przypadkach.

wszyscy przeżyli i wrócili do domów, bohaterki nic nie zmieniły. Dla mnie to przygnębiające - stały się po prostu maskotkami, ciekawostką. Nie pomogły sprawie równouprawnienia, a prawie jej zaszkodziły.

Przyznaję jednak, że w momencie, kiedy połowa oficerów okazuje się kobietami, fabuła robi się naciągana. I o ile Jackrum mnie nie zaskoczył, Mal- owszem. To była przesada.
Jednak to nie jest zakończenie. Zakończenie-to ostatnie kilka stron- wywraca do góry nogami to, do czego można było dojść po krytykowanym przeze mnie obrocie sprawy.
Mnie cholernie przygnębiło w każdym razie.

Sayoko, masz rację. Książka ma kilka zakończeń. I rzeczywiście to ostatnie wcale nie jest happy endem. Ale happy endem poprzedzone.