Ulice Ankh-Morpork

A ponoć Kings of Convenience tez zagrali rewelacyjny koncert. Ech.
Teraz czynię starania, żeby dotrzeć na Offa, ale też nie mam pewności, że się uda.

Wybiera się ktoś? Trzy razy tańszy od Openera, jak by nie było.

Korku no żesz.

Jak mogłeś nie zobaczyć Pavement, Dead Weather i Kings of Convenience? To z powodu tych trzech wykonawców (czterech, dorzucając Pearl Jam), żałuję, że nie dotarłem w tym roku na openera.

W Dexterze jest kilku innych bohaterów, z którymi łatwo można się utożsamiać. Znam takich, co oglądają ten serial z niecierpliwością czekając, kiedy go wreszcie złapią.

Ale tu chodzi trochę o coś innego, nie o naprawianie świata. Przeciwnie, punktem wyjścia serialu jest właśnie to, że Dexter ma skłonności zabójcze, nad którymi w żaden sposób nie jest w stanie zapanować. To jego przybrany ojciec wymyśla formułę "skoro już musisz zabijać, zabijaj morderców, którym aparat sprawiedliwości nie jest w stanie udowodnić winy, a ty owszem". Dexter przede wszystkim daje upust swojej ciemnej żądzy. To, że przy okazji pozbywa się szumowin i szubrawców (niemal bez wyjątku postaci odrażające, choć oczywiście autorzy nie byliby sobą, gdyby w końcu nie doprowadzili Dextara do zamordowania przez pomyłkę osoby niewinnej) to jedynie sympatyczny bonus.

OK, tego serialu nie da się oglądać całkowicie na serio, trzeba go brać w pewien nawias. Ale to nie sprawia, że nie można go oglądać. Z niemałą satysfakcją. Co zresztą wcale nie znaczy, że musi Ci się spodobać. Twierdzę jedynie, że skreślanie go wyłącznie dlatego, że jego bohaterem jest seryjny morderca, to błąd.

BTW podobał Ci się na przykład Trainspotting? Opowiada wszak generalnie o bandzie ćpunów, złodziejaszków i mętów, którzy jeszcze na dodatek zostają handlarzami narkotyków. I (o zgrozo!) są sympatyczni (przynajmniej część z nich)! A jednocześnie gdyby ktoś chciał powiedzieć, że ten film promuje narkotyki czy handel nimi, każdy rozsądny człowiek popukałby się w głowę, bo w istocie trudno o bardziej przejmujący i sugestywny przekaz skierowany przeciwko narkotykowemu szaleństwu. Jedno nie wyklucza drugiego, wszystko jest kwestią kunsztu reżysera i scenarzysty. Howgh.

Ho ho, Agato, musiałbym wywalić długaśny elaborat, bo nawiązałaś do kilku z moich ulubionych seriali, a nie bardzo mam czas, ale spróbuję.

Po kolei. Dexter. W warstwie najbardziej, nazwijmy to, zewnętrznej, to jest po prostu świetnie skonstruowany (oczywiście z zastrzeżeniami różnic w poszczególnych seriach, każdy serial miewa wzloty i upadki) i zagrany, trzymający w napięciu serial kryminalny. W warstwie nieco głębszej jest czymś w rodzaju przewrotnego studium psychiki, która miota się między "normalnością" a "szaleństwem". Motyw "sympatycznego zabójcy" nie jest czymś zupełnie nowym w kinie, by wspomnieć choćby Leona Bessona, ale tutaj idziemy znacznie dalej. Stopniowo odkrywamy nie tylko powody, które doprowadziły do tego, że Dexter stał się tym kim jest, ale również widzimy jak próbuje z samym sobą walczyć, a przynajmniej tę swoją naturę na różne sposoby "okiełznywać". I obserwowanie tej wewnętrznej walki jest często nawet ciekawsze niż zewnętrznej, o rozwikłanie zagadki innego seryjnego mordercy czy o uniknięcie zdemaskowania. Atutem serialu jest obsada (Michael C. Hall, pamiętny David Fisher z Six Feet Under, tutaj kompletnie zmienia swój image), świetne role drugoplanowe (Rita, Angel, Debra, Masuka, Doakes czy LaGuerta) czy wręcz genialne kreacje villainów (szczególnie John Lithgow jako Trinity Killer w ostatniej serii). Konstrukcja serialu (może w najmniejszym stopniu w trzeciej serii) jest precyzyjna i przemyślana jak rzadko, wszystko logicznie wynika z fabuły, a zaserwowane przez twórców cliff hangery przyprawiają fanów o palpitacje. Czegóż więcej chcieć od świetnego serialu? I jedna uwaga: żeby uważać Dextera za świetny serial wcale niekoniecznie trzeba LUBIĆ tę postać. To chyba największa rewolucja, jakiej dokonał ten serial w świadomości widzów. Bohaterem jest ktoś, z kim od początku nie do końca się utożsamiamy. Analiza tego, jakie uczucia żywimy w trakcie serialu względem postaci głównego bohatera już sama w sobie byłaby zapewne ciekawym studium przypadku.

Californication. Tutaj jestem w nieco trudniejszej sytuacji, bo o ile jestem wielkim zwolennikiem pierwszych dwóch serii (choć i tak drugą uważam za nieco słabszą), o tyle trzecia udała się już autorom IMHO o wiele mniej i w zasadzie nie czuję się odpowiednią osobą, aby o nią z kimkolwiek kruszyć kopie. Natomiast największym, zdecydowanie przeważającym atutem pierwszych dwóch sezonów jest jednak humor. Serial jest rubaszny, kompletnie niepoprawny politycznie, długimi fragmentami wręcz wulgarny, ale przy tym tak nieodparcie śmieszny, że momentami wprost ryczałem ze śmiechu (odcinek z pewnym obrazem z pierwszej serii), co nie zdarza mi się często. Ponownie wielkim atutem jest obsada, zwłaszcza Duchovny (który poniekąd gra tu samego siebie), Natascha McElhone i ich serialowa córka (Madeleine Martin), ale też chociażby Kathleen Turner grająca w ostatniej serii. Rewelacyjna jest historia, niejako poboczna, przyjaciela i agenta Hanka, czyli Charliego Runkle (świetny Evan Handler) i jego żony "smurfetki". Sama fabuła wbrew pozorom promuje garść tradycyjnych wartości, takich jak miłość, przyjaźń, szczerość, które jednak trzeba mozolnie wygrzebywać spod warstwy kalifornijsko-alkoholowo-seksualnych brudów, w których bohater z lubością się nurza, że się tak wyrażę.

O Housie nie chce mi się za dużo pisać, bo sam uważam (a widziałem dopiero pięć sezonów, szósty dopiero przede mną), że jego formuła jest nieco zbyt skostniała i zaczyna się powoli wyczerpywać, niemniej dwa finałowe odcinki czwartej serii, czyli House's Head i Wilson's Heart do dzisiaj uważam za jeden z najgenialniejszych finałów serialowych ever (zaraz po finale piątej serii Six Feet Under). No i nie sposób zapomnieć o największym atucie House'a poza Hugh Laurie'm, czyli o Jamesie Wilsonie (Robert Sean Leonard, którego poprzednią znaczącą rolą była chyba kreacja w Dead Poets Society Petera Weira). Ten serial warto oglądać dla samych tylko dialogów House'a i Wilsona, jakkolwiek niewiarygodne z punktu widzenia prawdziwego życia by one nie były.

Polecam się w kwestii ewentualnych kolejnych seriali, do których mógłbym się odnieść.

Bo w zdecydowanej większości to straszny crap. Ale pamiętajmy, że tutaj reżyserem jest rewelacyjny Jim Sheridan. Choć niestety, pod względem ładunku emocjonalnego ten film dzielą lata świetlne od "W imię ojca", chyba nawet "Moja Ameryka" była pod tym względem lepsza.

Obejrzałem Braci Jima Sheridana (w obsadzie Tobey Maguirre, Jake Gyllenhaal i Nathalie Portman) i choć zaliczam się do wielbicieli talentu tego reżysera od czasu Mojej lewej stopy i W imię ojca, tym razem odczucia mam ambiwalentne. Generalnie film jest mocny, dający po głowie i ma kilka scen naprawdę wbijających w fotel, ale jednocześnie nie zabrakło w nim wyraźnych zgrzytów. Zawsze miałem Sheridana za reżysera mającego wyjątkową umiejętność wystrzegania się najmniejszego fałszu w opowiadanych historiach. Tutaj jakby nieco z tej umiejętności zatracił. Nie chcę spojlerować, ale jest tu kilka scen, które z punktu widzenia psychologicznego jakoś mi się nie trzymają kupy, kilka wyraźnych uproszczeń i skrótów myślowych (chyba dla Amerykanów). Miejscami miałem też wrażenie, że wydarzenia nie są wystarczająco umotywowane tym co pokazano nam wcześniej. A szkoda, bo mógłby to być kolejny film wybitny w jego dorobku, a tak jest tylko dobry. Plus natomiast za niedopowiedzianą końcówkę, zmuszającą do dyskusji. 7,5/10

Po opisie chyba nikt nie ma wątpliwości, że to rzecz dla młodszego czytelnika. Pytanie tylko czy bardziej w rodzaju Koraliny, czy może Księgi cmentarnej.

Kor, w punkt, jeśli chodzi o porównanie D9 i Avatara. Natomiast jeśli chodzi o listę wymienionych przez Ciebie filmów, to nie bardzo tylko wiem co tam robią A.I. (dla mnie dramatyczny gniot) i Cloverfield (tam akurat wtórność aż biła w oczy). Efekt motyla też IMO nie zachwycał, ale co do reszty się z grubsza zgadzam.
A jeśli chodzi o FAQ about time travel, to ot, choćby taki Zakochany bez pamięci podejmował podobne tematy w co najmniej równie rewelacyjny sposób, tylko na poważnie.
Arekrem, jeśli naprawdę nie widzisz specjalnych różnic między D9 i Avatarem, to obawiam się, że nasze sposoby postrzegania rzeczywistości są zbyt poważnie niekompatybilne, żebyśmy mogli rzeczowo dyskutować.

Dobre.

To zresztą też: reklama

Zgadzam się z Korkiem, odpuszczenie sobie wątku Bloom-Knightley (poza kwestią czysto estetyczną) :perv:

wyjdzie filmowi wyłącznie na dobre, dla mnie od początku Sparrow i Barbossa to były dwie najciekawsze postacie tego filmu.

A sam obejrzałem właśnie The Hurt Locker. Dobre kino, mocne, fajne obrazki Bagdadu, zarówno tego widzianego zza drutów kolczastych i zasieków, jak i tego prawdziwego (choć tego ostatniego było siłą rzeczy mniej). Niemniej jednak trudno go nazwać arcydziełem i jeżeli to był naprawdę najlepszy film minionego roku, to słabo widzę kondycję dzisiejszego kina. Z drugiej strony IMO już choćby Dystrykt 9 spokojnie wytrzymuje porównanie.